Μιάς και με έχει πιάσει νοσταλγία αυτό το καιρό είπα να ανασκαλίσω λίγο τη δισκοθήκη και να ξεθάψω κάποιες σκονισμένες κυκλοφορίες από το παρελθόν. Για να είμαι ειλικρινής δεν περίμενα να βρώ τόσα πολλά διαμάντια αλλά προς εξοικονόμηση χώρου (αλλά και χρόνου..) αποφάσισα να κατασταλάξω στον τυχερό αριθμό 3. Ας πάμε λοιπόν να δούμε τι μας ξεφούρνισε αυτή η αναδρομή…

Υ.Γ. Για όσους διερωτώνται η φωτογραφία του banner είναι από τους Κολομβιανούς θρύλους Parabellum κάπου στα μέσα του 80 στη διάρκεια κάποιου live χαμένο σε καμια ζούγκλα της Κεντρικής Αμερικής.

 

GodbloodGodblood – Flowers (Demo / 1994)

Δεν δύναται σε κυπριακό webzine να μην αναφέρουμε έστω και μια φορά τους ντόπιους αυτούς θρύλους. Κατ’έμενα η ανώτερη τους προσφορά αφού εδώ θα βρούμε ανόθευτη αυτή την υπερούσια ατμοσφαιρικότητα που διακατέχει μόνο τις αυθεντικές κυκλοφορίες του τότε αρχέγονου black metal underground. Ίσως ακούγομαι ρομαντικός αλλά πιστεύω ακριβώς αυτό το αίσθημα χάθηκε όταν το συγκρότημα αποφάσισε να καθαρίσει τον ήχο του και να στρωθεί στην κυκλοφορία ενος full-length 4 χρόνια αργότερα. Ακόμα και αν η ηχητική τους ταυτότητα δεν είχε ωριμάσει πλήρως και είναι ξεκάθαρο ότι ακόμα εξερευνούσαν με κύριο καθοδηγητή το νεανικό ενθουσιασμό παρά οτιδήποτε άλλο το συγκεκριμένο demo στέκεται σε ψηλότερο επίπεδο απο το «Those Funeral Times» όσον αφορά αυτά τα άυλα χαρακτηριστικά όπως ατμόσφαιρα και σκοτεινό αίσθημα. Και αυτό ακριβώς το πετυχαίνουν χωρίς να κατατρέχουν σε tremolo, blasting ή ακόμα και παραγωγές λουσμένες στο treble.  Δέχονται επιρροές από τις πιο παραδοσιακές heavy φόρμες και, φυσικά, από τις πρώιμες δουλειές της Ελληνικής σκηνής αλλά και της Ελβετικής (βλέπε Samael). Σαν καθαρά τέκνα του δεύτερου κύματος του black metal φέρουν πλήρως την ηχητική ανατριχίλα άλλων demos της εποχής ενώ απόντα είναι τα τσιτωμένα tempos και τα «τσαμπουκαλεμένα» thrash στοιχεία της προηγούμενης γενιάς.  Πραγματικά στοιχειωμένες συνθέσεις με μια απρόσμενη  ευρυματικότητα η οποία δικαιολογείται κατά ένα μέρος από την αποκομένη τοπική προέλευση του συγκροτήματος. Από τη στιγμή δηλαδή που δεν είχαν τα πρότυπα, όπως για παράδειγμα είχε η γειτονική Ελληνική σκηνή με Rotting Christ και Varathron, έπρεπε να δημιουργήσουν και να εμπνευστούν από ενδογενείς τάσεις και επιρροές. Κατ’ακρίβεια, αν δούμε την όλη προσπάθεια μέσα από το πλαίσιο της τότε ανύπαρκτης κυπριακής σκηνής οι Godblood θα μπορούσαν να αποτελούν σήμερα ότι αποτέλεσαν κάποτε αυτές οι μπάντες για το Ελληνικό black metal. Ένα αδιάλακτο σχήμα που μέσω της ιδιότυπης αισθητικής του θέτει τα πρωτόκολλα για άλλους ομοϊδεάτες να ακουλουθήσουν στο ίδιο αριστερό μονοπάτι. Δυστυχώς όμως το «Flowers» – 22 ολόκληρα χρόνια αργότερα – θα παραμείνει μια ξεχασμένη μουσική αναλαμπή αλλά σε καμία περίπτωση δεν αφαιρεί από το όλο cult-ιλικι της υπόθεσης – αντίθετως θα έλεγα το εντείνει! Η συγκεκριμένη κόπια που απεικονίζεται εδώ είναι με το μαυρόασπρο εξώφυλλο η οποία εξ’όσων γνωρίζω ήταν και η αρχική έκδοση του demo. RIP Godblood…

“Pieces of flesh, bottles of blood /

Red flowers on every red shirt”

 

nidenNiden Div. 187 – Impergium / Towards Judgement (Compilation CD / 2004)

Για την Σουηδική σκηνή δεν είναι ανάγκη να πούμε πολλά αφού έχουν βγάλει πανάξιους και πασίγνωστους αντιπροσώπους τόσο στο death (Entombed, Unleashed, Dismember etc) αλλά και στο black (Dissection, Necrophobic etc). Οι Niden Div. 187 δεν ανήκουν ξεκάθαρα σε μια από τις δύο παρατάξεις επομένως είναι εύλογη η τυχών άγνοια σας όσον αφορά το όνομα τους. Δημιουργήθηκαν αρχικά από μέλη των Dawn μεταξύ άλλων και  κυκλοφόρησαν μόλις ένα EP και ένα album πριν το διαλύσουν οριστικά πίσω στο 1998. Το συγκεκριμένο CD συγκεντρώνει όλη τη σύντομη, αλλά μεστή κατά τα άλλα, δισκογραφία τους και αποτελεί ένα εξαιρετικό πόνημα μαύρο-μεταλλικής ακρότητας. Μπλέκουν επιτυχώς την εγγενή σουηδική μελωδικότητα μαζί με τραχιά περάσματα που θυμίζουν ελαφρώς τους Marduk στις πιο εύστοχες στιγμές τους αλλά και παραδόξως τους μεταγενέστερους Γάλλους Antaeus κυρίως όσον αφορά την βλοσυρότητα των θεμάτων τους. Αποφεύγουν επίσης τις γραφικότητες της εποχής στο θεματολογικό τομέα τύπου «Hail Satan!» προτιμωντας την ευθύτητα της σκοτεινής πλευράς της πραγματικότητας όπως είναι ο πόλεμος, η γενοκτονία και γενικά οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί ο άνθρωπος για να βλάψει τους ομοίους του. Αυτό αντικατοπτρίζετε και στην αδυσώπητη ροή των κομματιών αφού ο γραφικός ρομαντισμός και οι μελωδίες που βρίσκουμε σε άλλα σχήματα του Νορβηγικού καλουπιού δίνουν τη θέση τους σε ενα μουντό ηχητικό υπόβαθρο που σε κάνουν να νιώθεις ότι έχεις εκτοξευτεί μέσα σε ασφυκτικά πετάσματα καπνού. Αγνοήστε τα ψιλο-άχρωμα φωνητικά και τον ασθενικό ήχο του drum kit, προσθέστε μια ψυχρή μελαγχολία που μόνο οι Βόρειοι ξέρουν να βγάζουν και πλέον μιλάμε για ένα κλασικό δείγμα του είδους.

 

lacerationLaceration – Scabs (Demo / 1992)

Όσοι από εσάς γουστάρουν το death/doom μάλλον θα γνωρίζουν τους Αμερικανούς November’s Doom. Ε λοιπόν όταν τα μέλη του εν λόγω συγκροτήματος ήταν ακόμα στα άγουρα χρόνια της εφηβικής φαγούρας πίσω στις αρχές του ‘90 έφεραν το όνομα Laceration και έπαιζαν ένα παλιομοδίτικο είδος βοθροειδούς death metal. Τα επι των πλείστων βαριά και ασήκωτα riffs  (ή αλλιώς «κουττούτζινν» στην κυπριακή) είναι πρωτόγονα αλλά πωρωτικά σε αργόσυρτες, σχεδόν staccato, ρυθμικές φόρμες. Αραιά και που το συγκρότημα ξεσπά σε περάσματα κιθαριστικού ξυσίματος αλλά δεν φτάνει ποτέ σε επίπεδα blasting. Παρά το νεαρό της ηλικίας τους πρέπει να ομολογήσω οτι τα παιδιά ήδη κατείχαν το ένστικτο όσον αφορά τη σύνθεση και το συναίσθημα και ακούγονται επιτυχώς σαν μια Αμερικάνικη έκδοση των θεών (και επίσης βραχύβιων) Rippikoulou αλλά σε σχετικά εμβρυονική μορφή. Ρίξ’τε τους ένα άκουσμα, αξίζουν…