March_3_2012_2590bl

Η πιο πάνω φωτογραφία έχει παρθεί από τον ιδιο τον Tom G. Warrior σε ενα μπουντρούμι στο Birchwil της Ελβετίας όπου έγιναν εκείνες οι πρώτες ανίερες πρόβες των Hellhammer (και μετέπειτα Celtic Frost) πριν από 34 χρόνια. Η αρχή είχε γίνει, κάτι απόκοσμο είχε ήδη γεννηθεί μέσα σ’αυτό το προβάδικο που έμελλε να στιγματίσει μια ολόκληρη γενεά μουσικών και συνεχίζει ακόμα…

Πολύ υλικό για σήμερα παίδες! Ελπίζω τουλάχιστον να σας προσφέρει τροφή για περισσότερο ψάξιμο γιατί έτσι και αλλιώς αυτή είναι και η ουσία του όλου εγχειρήματος: αφενός να ικανοποιήσει την περιέργεια και τη δίψα για ακραία αλλά και ταυτόχρονα ποιοτική μουσική και αφετέρου να «φιλτράρει» τις άξιες προσπάθειες από τη γκρίζα κυριαρχούσα μετριότητα. Όπως πάντα stay true!

irkallian oracleIrkallian Oracle – Grave Ekstasis (EP / 2013)
Τα σύννεφα πυκνώνουν, οι πρώτες βροντές αρχίζουν και αντηχούν, ολάκερη η πλάση περιμένει ανήσυχα τον όλεθρο που επίκειται… Κάπως έτσι νιώθει κάποιος με το Grave Ekstasis των Σουηδών Irkallian Oracle. Ένας απροσπέλαστος ηχητικός τυφώνας που ταλαντεύεται επιτυχώς μεταξύ υποχθόνιας death metal βαρβαρίλλας, τελετουργικών mid-tempo περασμάτων και πυρετώδης θρησκευτικής κατάνυξης. Τα στριφνά και ψαρωτκά riffs δίνουν και αυτά τις δικές τους πινελιές σε αυτό το επιβλητικό σκηνικό χωρίς να χάνουν σε ένταση καθ’όλη τη διάρκεια του δίσκου. Και ακόμα αυτό είναι το πρώτο βήμα, ποιός ξέρει τι θα μας ξεφουρνίσουν με το ντεμπούτο τους; Κυκλοφόρησε αρχικά σε κασέττα αλλά γρήγορα τους ψυλλιάστηκε ο φίλτατος Yosuke από Nuclear War Now και το επανέκδοσε σε CD.

cthonium splitCthonium / Osculum Infame – Cthonium Chants from an Infamous Past (Split / 2015)
Είναι γεγονός ότι τώρα τελευταία υπάρχει μια τάση παρελθοντολαγνείας με διάφορες μπάντες απο περασμένες εποχές να επαναδραστηριοποιούνται και άλλα χαμένα διαμάντια να ξεθάβονται στην επιφάνεια υπο μορφή επανεκδόσεων. Η συγκεκριμένη επανακυκλοφορία δεν είναι ακριβώς διαμαντάκι αλλά αποτελεί ένα ηχηρό ντοκουμέντο μιας εποχής που πέρασε. Δυο συγκροτήματα, δυο demos τα οποία χαρακτηρίζονται από νεανική έξαρση, ανεπαίσχυντη κουλαμάρα αλλά και πειστικότητα ως προς την αυθεντικότητα της όλης προσπάθειας. Από τη μια έχουμε τους Cthonium με το μοναδικό demo τους “The Final Congregation” του 1993. Ηχητικά, οι συνθέσεις είναι εξαιρετικά απλοϊκές, σχεδόν «παιδικές» θα λέγαμε, κάτι που δεν υποβοηθάτε καθόλου από το ανεπαρκές percussion. Τώρα για το αν υπάρχει μπάσο ή όχι αυτό θα μείνει χαμένο στην ιστορία αφού η παραγωγή (ποιά παραγωγή;) επιτυχώς θάβει οτιδήποτε δεν περνά κάποιες ορισμένες συχνότητες. Τα πράγματα πάνε να φτιάξουν λίγο με το κομμάτι τους από την συλλογή ”Beyond the Grave” ένα χρόνο αργότερα. Εδώ ακούγονται σαν μια Ελληνική απάντηση στους Blasphemy και τους Αγγλους Dead Christ όπου προσπαθούν να εμφωλεύσουν στις βασικές επιρροές τους και την απόκοσμη αύρα της πρώιμης Hellenic black metal σκηνής. Κάπου εδώ όμως θα το διαλύσουν. Κρίμα γιατί άρχισαν και αποκτούσαν ενδιαφέρον. Από την άλλη έχουμε τους Osculum Infame και το “Flame of Hate” από το επίσης μακρινό 1992. Πιο παραδοσιακά Έλληνες στην ηχητική ταυτότητα, στέκονται αρκετά σκαλιά πάνω από τους προαναφερθέντες τόσον όσον αφορά την δομή των κομματιών αλλά και στον εκτελεστικό τομέα. Το κυρίως ατού του demo είναι οι πετυχεμένες σκοτεινές ατμοσφαιρικές εξάρσεις που υποβόσκουν συνοδευμένες πάντοτε από τα ομιχλώδη keyboards, κοινό χαρακτηριστικό πολλών συμπατριωτών τους της εποχής αυτής. Κλείνοντας, θα έλεγα ότι ο μοναδικός λόγος ύπαρξης αυτής της κυκλοφορίας είναι καθαρά ρομαντικός γιατί επιδεικνύει περίτρανα τον θρίαμβο της ωμής αισθηματικότητας επί της τεχνικής κατάρτισης και της αισθητικής περιπλοκότητας – το καθολικό μήνυμα που γενικώς χαρακτήριζε το underground από τα σπάργανα του μέχρι και στις μέρες μας. Κυκλοφορεί από την Kill Yourself Productions η οποία μεταξύ άλλων έχει βγάλει και άλλες συλλογές από τους επίσης Έλληνες Mortify και Tatir. Αποκλειστικά και μόνο για τους ιστοριοδίφεις που ψάχνονται γενικώς με πιο obscure και ξεχασμένες κυκλοφορίες.

grimeGrime – Grime (EP / 2011)
Ιξώδες και μαυρόψυχο sludge χωρίς γαρνιτούρες είναι το σπορ στο οποίο ειδικεύονται οι Ιταλοί. Αισθητικά, οι Grime ακολουθούν μια ελλειπτική τροχιά γύρω από τους εξίσου συντριπτικούς Grief αφού οι χαμηλοκουρδισμένες συχνότητες των γκριζωπών ηχοχρωμάτων τους δονούν ακόμα και ουρανοξύστες. Περιστασιακά όμως η συγκεκριμένη τροχιά αναταράσσεται προς τους Εyehategod και τους Electric Wizard με θολουριασμένες κανναβοειδές grooves. Όπως και να’χει το πράγμα οι τύποι δεν παλεύονται εύκολα εκτός και εαν έχετε και τα κατάλληλα νευροχημικά υποβοηθήματα… Η αρχική αυτοχρηματοδοτούμενη έκδοση έχει πλέον εξαντληθεί άρα τρέξτε να προλάβετε την επανέκδοση από την Αγγλικη Mordgrimm.

sectpigSect Pig – Slave Destroyed (EP / 2013)
Οι μυστικοπαθείς Sect Pig επιφανειακά τουλάχιστον φαντάζουν σαν μια tribute μπάντα στους καρα-cultάκηδες Von, των οποίων το demo “Satanic Blood” διακατέχεται από μια αμφιλεγόμενη αποδοχή για όσους ασχολούνται με το black – από την μία το χώνουν, από την άλλη το δοξάζουν. Έν πάση περιπτώσει, οι κλειστοφοβικά μονότονες συνθέσεις του συγκεκριμένου EP όντως τείνουν προς αυτήν την κατεύθυνση αλλά αποφεύγουν επιτυχώς τη γραφική μουρμούρα που θα έπληττε άλλες μπάντες κατώτερης ποιότητας. Νοσηρό και πισσοσκοταδιασμένο black metal με κατάλληλα διεστραμμένη θεματολογία – για μυημένους και μόνο. Κυκλοφορεί από – που αλλού – την Nuclear War Now σε CD αλλά και βινυλιο.

cavemancultCaveman Cult – Rituals of Savagery (Demo / 2014)
Η εκ Miami ορμώμενη παρέα επονομαζόμενη Caveman Cult είναι απόλυτα προσηλωμένη στο σκυλιασμένο black/death τύπου Conqueror. Επιστρατεύονται δηλαδή μια πρωτόγονη συνθετική στρατηγική (οτιδήποτε πάνω από τρεις συγχορδίες εδώ θεωρείται πολυτέλεια), ξερό και αυτιστικό τυμπάνισμα, διαολεμένες φωνές και όποιον πάρει ο Χάρος. Είναι μεν απρόσιτοι μεσ’την όλη καφρίλλα αλλά τουλάχιστον δεν το κρύβουν, αντίθετα το γιορτάζουν! Και είναι ακριβώς αυτή η «ξεροκεφαλιά» που εγγυάται του τι σφυροκόπημα επίκειται σε μελλοντικές κυκλοφορίες. Για ένα μικρό διάλειμμα μέχρι το επόμενο album των Revenge τσιμπήστε το CD από 305 Death Squad.

bloodknightBlood Knight – untitled (Demo / 2015)
Συμπαθητικό black/thrash παίζουν οι Blood Knight μπολιασμένοι τόσο από την old-school αλητεία συγκροτημάτων από τα 80s αλλά και την γειτονική τους αυστραλιανή σκηνή και συγκεκριμένα τους Destroyer 666. Η απαραίτητη αδρεναλίνη είναι πάντως διάχυτη και κάπως έτσι καταφέρνουν να παραμένουν εχθρικοί και κοφτεροί παρά την έλλειψη καινοτομίας και αυτό είναι σίγουρα ένα μεγάλο σύν. Δύο κομμάτια λοιπόν (και ένα ambient τρίτο κομμάτι) όλα και όλα σαν ένα σφινάκι tequila. Διανέμεται από τη γαλλική Sol Harvest.

coercionCoercion – Lifework (EP / 2003)
Και τελιώνουμε με κάτι παλιό αλλά παραγνωρισμένο από τους Σουδους deathsters Coercion. Μια κυκλοφορία που πραγματικά με είχε ξετινάξει όταν την είχα πρωτοακούσει και έκτοτε παραμένει σταθερά στο rotation ανα τακτά χρονικά διαστήματα. Δεδομένου τη χώρα προέλευσης, και τη βαριά παρακαταθήκη που προϋποθέτει, φέρουν και αυτοί την ηχητική «αλυσοπριονέ» σφραγίδα του παραμορφωτή BOSS pedal που τόσο στιγμάτισε τις πρώιμες αυτές μπάντες και τον ήχο που γαλούχησαν. Τα riff εναλλάσσονται συνεχως σε ενδιαφέροντα σχήματα επιδεικνύοντας και το συνθετικό ταλέντο των παιδιών. Τόσο στα γρήγορα blasts αλλά και σε πιο αργά περάσματα το συγκρότημα δείχνει απόλυτα δεμένο και προσηλωμένο φέρνοντας στο νου ένα ουλαμό τεθωρικισμένων σε τέλειο σχηματισμό που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμα του. Θα μου πείτε τώρα το είδος έχει χιλιοπαιχτεί από άλλες μπάντες αλλά κοντά στους Coercion οι περισσότερες απόπειρες ακούγονται αναιμικές και ανούσιες. Τι άλλο να πω.. Πώρωση και χτύπημα, εύγε στα παιδιά! Δυστυχώς αυτό έμελλε να είναι και το κύκνειο άσμα της μπάντας μετά απο δύο albums και τρία demos. Ένα καθ’όλα άξιο συγκρότημα που σίγουρα αξίζει μια θέση σε οποιαδήποτε Swedish death metal playlist.