Είναι σπάνιο φαινόμενο να σε πείθει ένα μεγάλο συγκρότημα πως η παρουσία σου σε ένα από τα shows της μπάντας, γεμίζει τα μέλη με πραγματική χαρά. Ειδικά σε μια δύσκολη στιγμή για το σχήμα. Αυτό ένοιωσα χθες στο Red, στο show που (δικαιολογημένα) αρκετός κόσμος αποκαλεί ως την συναυλία της χρονιάς.

Το μαγαζί γέμισε όπως ήταν αναμενόμενο. Ανάμεσα πλήθος διέκρινα και ανθρώπους που είμαι σίγουρος πως αν το Metal All-Stars διεξαγόταν την ίδια μέρα όπως ήταν προγραμματισμένο, δεν θα έδιναν το παρών τους. Αυτό είναι προς τιμήν τους, και απέδειξαν πως η metal είναι metal. Χωρίς μα και μου. Good move.

Πρώτοι στην σκηνή βγήκαν οι Temple of Evil, που ξεκίνησαν έχοντας πολύ περίεργο ήχο. Τα drums και το μπάσο έπνιγαν της ανύπαρκτες κιθάρες, κάτι που διορθώθηκε κάπως στην συνέχεια. Τα παιδιά παίξανε ένα είδος «πεθαμένου» black. Πως το εννοώ αυτό: Δεν λέω πως αυτό που μας χάρισαν δεν αξίζει μία ή δεν ανήκει επί σκηνής. Καθόλου. Πρέπει να ξέρουν οι ίδιοι όμως πως το είδος που έχουν επιλέξει ως τον ήχο τους δεν θα τους πάρει πάρα πολύ μακριά. Having said that όμως, δεν υπάρχει κάποιο βιβλίο με κανονισμούς που να σου επιβάλλει τι να παίζεις. Αυτή είναι η τέχνη, κάνεις αυτό που γουστάρεις και άσε τους άλλους να λένε ότι θέλουν! Αλλά αυτό το mid-90’s black σίγουρα δεν έχει τα ακούσματα τώρα που είχε τότε.

Επόμενοι στην σκηνή ήταν οι Dark Poetry που πλέον εκτελούν την δουλειά τους με χάρη και εμφανέστατη άνεση, κάτι που υπογραμμίζει την προσπάθεια των μελών εκτός σκηνής. Ένα κλασσικό σχήμα με μια κιθάρα, ένα μπάσο, drums και φωνητικά (ναι ρε Πέτρο, γαμάς!). Παίζουν τα grooves τους που είναι αποτελεσματικότατα στο να σε κάνουν να θέλεις να χτυπηθείς σταθερά και ευχάριστα. Αντιλαμβάνομαι πως το είδος αυτό δεν συνδυάζεται με ιδιαίτερη ενέργεια στην σκηνή, όμως θα ήταν καλά να μπαίνει η μπάντα «στα μούτρα» του κόσμου και να τους βάζουν στο θέμα ακόμη περισσότερο. Αυτό το θέμα έρχεται να δέσει και με το τι συνέβηκε όταν ανέβηκαν στην σκηνή οι Daylight Misery. Συζητώντας με ένα φίλο στο μαγαζί ο ίδιος μου είπε «γιατί να δείχνουν τέτοια ενέργεια για συγκροτήματα που δεν είναι από την Κύπρο ενώ για local μπάντες δεν ασχολούνται ιδιαίτερα. Παίζει κάτι;». Εν μέρει καταλαβαίνω τι ήθελε να πει όμως στο θέμα της ζωντανής μουσικής ως γνωστών επί σκηνής ότι δώσεις θα πάρεις. Ο κόσμος είναι εκεί να σε παρακολουθήσει. Αν δείξεις νωχελικότητα αυτό θα πάρεις από τον κόσμο, και όσο και αν προσπαθείς λεκτικά να ξυπνήσεις το κοινό στην καλύτερη περίπτωση θα πάρεις κίνηση από πέντε-έξι κεφάλια. Δεν λέω πως αυτό έδειξαν οι μπάντες μας χθες. Ειδικά στην περίπτωση των Poetry πρέπει να λάβουμε υπόψη το ύφος και τον ήχο της μπάντας. Σε γενικές γραμμές όμως δεν μπορείς να περιμένεις τον κόσμο να δώσει ενέργεια αν δεν δώσεις και εσύ στην σκηνή. Moving on…

Οι Daylight Misery ανέβηκαν στην σκηνή και χωρίς να δείξουν ιδιαίτερη ενέργεια απέσπασαν εκρηκτική αντίδραση από τον κόσμο…. Αδικαιολόγητα! Αυτό με έφερε λίγο πίσω στα λόγια του φίλου που προανέφερα. Μουσικά τα παιδιά εκτέλεσαν ένα ‘υβριδικό’ είδος metal με στοιχεία melodic death και πινελιές black. Μου άρεσαν; Δεν νομίζω να μπορώ να πω ναι. Δεν μου είπε κάτι ο ήχος τους, ασχέτως ταχύτητας και ρυθμού ενώ κατέστρεψαν το Alma Mater παντελώς (κάτι που παραδέχθηκε ο frontman ευτυχώς). Όσο για θλιβερούς χειμώνες και λοιπά, no thank you! Τους ευχαριστούμε αλλά δεν θα πάρουμε. Να είναι καλά σε αυτό που κάνουν, ως εκεί.

Ορεκτικά όμως, τέλος. Οι Septicflesh ήταν επόμενοι, και μάλιστα με session drummer, τον Namtar των Carach Angren που αν δεν τους ξέρετε σας εκλιπαρώ να τους δοκιμάσετε. Μιλήσαμε πιο πάνω για πεθαμένο black από τα 90’s. Οι Angren για την ώρα κάνουν αυτό που έπραξαν πολλά συγκροτήματα στο ξεκίνημα της προηγούμενης δεκαετίας για την death metal (αλλά για το δικό τους είδος). Δηλαδή φρεσκάρουν τον ήχο του black και ταυτόχρονα κρατάνε μια αρκετά σημαντική σημαία της metal ψηλά. Χωρίς πολλά λόγια, ο Namtar (με δυο μόνο πρόβες όπως μας είπε ο Seth) κάλυψε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το ομολογουμένως μεγάλο κενό που αφήνει ο Fotis στους Septicflesh. Οι Τιτάνες βγήκαν στην σκηνή και έσφυζαν από ενέργεια (THAT’S how it’s done!), σε κάθε έκρηξη ο κόσμος παραληρούσε και τραγουδούσε μαζί με τον Seth. Το set list ήταν αξιοπρεπέστατο ενώ παρόλο του ότι θεωρώ το Titan ως έναν πιο «soft» δίσκο των Septic, είναι άλλο πράγμα να ακούς κομμάτια ζωντανά. Είναι άλλη η χαρά ρε γαμώτο να βλέπεις το συγκρότημα να περνάει πραγματικά καλά στην σκηνή και όχι μόνο να σου το δείχνει αλλά να σε κάνει να το νοιώθεις. Ο Seth ευχαρίστησε αμέτρητες φορές την κοινότητα μας για την υποστήριξη που έδειξε στο σχήμα ειδικά σε αυτή τα την δύσκολη στιγμή όπου έφυγε ένα σημαντικό μέλος από την οικογένεια των Septicflesh. Οι κλασσικοί «ύμνοι» τους είχαν την ανάλογη χαοτικά εκρηκτική αντίδραση από το κοινό με circle pits, wall of deaths, κοπάνημα, τραγούδι και γενικά όλα αυτά που περιμένει κάποιος να ζήσει σε μια μεγάλη συναυλία.

Οι ίδιοι υποσχέθηκαν πως θα επιστρέψουν το καλοκαίρι και να ξέρουν πως πάλι θα είμαστε όλοι εκεί, όπου και αν εμφανιστούν. Νύχτες σαν και αυτές νοιώθω «ευλογημένος» που ανήκω στην οικογένεια της metal.

Solemnly yours,
A marble smiling Manticore