Καλωσορίζω έστω και λίγο αργά τον λεβέντη Δεκέμβρη, με τα ωραία του. Κάποια από τα οποία έχουν ήδη δει το φώς (σκοτάδι) της μέρας (νύχτας). Το κυρίως πιάτο της σημερινής μου λογοδιάρροιας είναι το review της κυκλοφορίας των Stormcast, αλλά να κάνουμε μια μικρή αναφορά για την αναβολή της περιοδείας των Metal All-Stars. Η αναβολή ήταν μια απόφαση του ίδιου του συγκροτήματος με τους διοργανωτές εδώ να μην μπορούν να κάνουν τίποτα για αυτό. Πήγε ολίγον τι ασχολίαστη η αναβολή αυτή στους κύκλους μας έτσι θα το πω εδώ. Ευτυχώς που συνέβηκε! Πρώτον, δεν πρέπει να διχαστούμε/μοιραστούμε στις 21 του μηνός και δεύτερων, το συγκρότημα μπορεί με την ησυχία του να επιλέξει μια μέρα του 2015 να ΄ρθει με όλα, ίσως και καινούργια μέλη που θα ανακοινωθούν όταν έρθει ο καιρός. Ναι, είναι πιθανόν έντονος πονοκέφαλος για τους ντόπιους διοργανωτές του event και πραγματικά εύχομαι να κυλήσουν όπως πρέπει τα πράγματα με ανακοίνωση νέας ημερομηνίας μέσα στο 2015. Μόνο κερδισμένοι μπορούμε να βγούμε όλοι οι ‘metalαναλωτές’ από αυτή την εξέλιξη. Εξέλιξη που αφήνει τον, παραδοσιακά άψογο σε θέματα metal , Δεκέμβρη/Χειμώνα ελεύθερο να προχωρήσει καθαρά και δυνατά. Και λέω προχωρήσει, επειδή έχει ήδη ξεκινήσει με την κυκλοφορία (επιτέλους) του πρώτου ολοκληρωμένου άλμπουμ των Stormcast.

Πρώτα απ’ όλα, ναι ακούσαμε τα περισσότερα (αν όχι όλα) κομμάτια του δίσκου στα shows των ‘Cast και γνωρίζω αρκετούς φίλους και φίλες της μεταλλικής «οικογένειας» μας στο νησί που πήγαιναν στις εμφανίσεις αυτές περιμένοντας να ακούσουν ονομαστικά ένα “Withdrawn” ή το “Executioner” για παράδειγμα. Οι Stormcast δεν κατάφεραν να «φυτέψουν» τα ονόματα αυτά κατά λάθος στο μυαλό μας αλλά το αντίθετο. Πρόκειται για τραγούδια με πλούσια μελωδία, catchiness και πάρα (μα πάρα μα ΠΑΡΑ) πολύ αίσθημα. Βάσεις επάνω στις οποίες χτίστηκε ολόκληρο το “Frame of Mind“. Και λέω χτίστηκε, γιατί η διαδικασία καθήλωσε τους Stormcast πέντε και χρόνια από τότε που γράφτηκε η πρώτη λέξη και νότα μέχρι το αποτέλεσμα που ακούμε εδώ και τέσσερεις μέρες.

Πριν ακούσω τον ολοκληρωμένο δίσκο θεωρούσα τον χρόνο που χρειάστηκε το άλμπουμ για να δημιουργηθεί σαν μειονέκτημα. Όχι λόγω ακουστικού μουδιάσματος εκ μέρους μας ως προς στο τι έχει να προσφέρει το συγκρότημα αλλά για το πόσο relevant είναι το υλικό του “Frame of Mind” σαν σύνολο σήμερα (επαναλαμβάνω, πέντε και χρόνια από την μέρα που ξεκίνησε ουσιαστικά να δημιουργείται) στα αυτιά του κόσμου. Θεωρούσα λάθος! Οι επιρροές των Stormcast δεν κρύβονται πίσω από στεγνές και ανάλατες απόπειρες αυθεντικότητας ή φτηνού συσχετισμού. Nope. Οι Stormcast «φοράνε» τις επιρροές τους σαν πανοπλία και τις κρατάνε σαν όπλα. Διαβάζω διάφορα περί Dark Tranquility, Iced Earth, In Flames όμως εκεί που προσωπικά με «αγγίζει» περισσότερο το άλμπουμ είναι εκεί που «κάθονται» όμορφα μέσα μου πολλά, έντονα συγκινητικά , κομμάτια των Sentenced. Κοινώς παρονομαστής ; Τα 90’s!

Σε μια εποχή που το originality έχει πεθάνει, οι Stormcast γύρισαν ανάποδα τα ρολόγια και παρήγαγαν ένα άλμπουμ που αν έβγαινε ακόμη και το 2017 θα είχε ακριβώς το ίδιο αντίκτυπο. Αυτό που δημιούργησαν τα παιδιά είναι διαχρονικό, όχι μόνο επειδή μουσικά και λυρικά είναι έντονο και δύσκολα το βγάζεις από το μυαλό σου αλλά κυρίως επειδή έσμιξαν ίσως τις καλύτερες πινελιές μιας δεκαετίας μέσα σε ένα δίσκο (και μην ακούσω οτιδήποτε περί θανάτου της metal την δεκαετία του 90. «Κουταμάρες» που λέει και ο πανσυμπαναρχηγός Αλέφας).

Το πιο δυνατό συστατικό του δίσκου όμως δεν είναι οι επιρροές του, αλλά ένα σημείο που και πάλι συνδέεται με τον χρόνο. Αρκετά μέλη του συγκροτήματος είναι νεαρά, συγκεκριμένα γεννημένα την στην αυγή της δεκαετίας του 90. Αυτό όμως λειτούργησε σαν ο καταλύτης της επιτυχίας αυτού του δίσκου. Η αυθεντικότητα του “Frame of Mind” δεν βρίσκεται σε κάτι το οποίο δεν έχουμε ξανακούσει αλλά στο ότι αυτό που ακούμε εδώ έχει βγει από καρδιάς. Οι Stormcast εκτέλεσαν τον δίσκο πάντα βάση του τι έλεγε η καρδιά τους, το τι ένοιωθαν σαν μουσικοί και σαν άνθρωποι συνδέοντας την σοφία μεταλάδων που έζησαν σαν έφηβοι τα 90’s και τον ατόφιο ενθουσιασμό και πάθος εφήβων της δεκαετίας που μας πέρασε. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο το “Frame of Mind” «μυρίζει» φρέσκο. Because it is.

Η ‘παντριά’ των keyboards, μελωδίας κιθάρων που έχει λίγη δόση μέσης ανατολής μέσα και της παθιασμένα/συναισθηματικά φορτισμένης ερμηνείας (γιατί περί αυτού πρόκειται) του τραγουδιστή καθιστούν το “Frame of Mind” ως κάτι πολύ ολοκληρωμένο και στρογγυλό. Δυσκολεύομαι να βρω filler-τραγούδι (‘γεμοshιά) σε ένα δίσκο που έχει χαρακτήρα, κάτι πολύ σπάνιο στον καιρό μας. Όλα τα κομμάτια έχουν κάτι να πουν, ενίοτε με οργή, κάποτε με παραδομένο σαρκασμό και λύπη. Και πάντα με πάθος. Η παραγωγή του δίσκου βοηθάει πάρα πολύ στο να περάσουν τα μηνύματα αυτά στα αυτιά μας μιας και οι Stormcast δοκίμασαν κάτι αρκετά μεγαλεπήβολο με πολύ θετικό αποτέλεσμα εν καιρώ που αρκετά studio φαίνεται να έχουν ξεχάσει εντελώς πώς να ‘δέσουν’ keyboards με metal!

Δεν ξέρω αν θα χρειαστούν ακόμη πέντε χρόνια για να κυκλοφορήσουν τον επόμενο δίσκο τους οι Stormcast. Αυτό που ξέρω είναι πως μπορούν οι ίδιοι να είναι περήφανοι για έναν δίσκο ‘ξιμπαρρομένο που καρκιάς’ που σφύζει με χαρακτήρα και πάθος, κάτι που σπάνια βρίσκουμε αυτές τις μέρες. Ένα συγκρότημα μπορεί να κυκλοφορήσει πολλούς δίσκους προσπαθώντας να παραμείνει σχετικό και βυθισμένο στα airwaves του σήμερα και να αποτύχει, ενώ μια κυκλοφορία που δεν συνάδει με τα επίκαιρα δεδομένα να γράψει την δική της ιστορία μόνο και μόνο επειδή η μπάντα που την κυκλοφόρησε το έκανε νοιώθοντας έντονα και καθαρόαιμα την κάθε νότα.

Tl;dr – To “Frame of Mind” είναι ένας πάρα πολύ καλός δίσκος. Scroll πάνω τζιε θκιάβασε το γιατί. Νούμερα τζιέ μαλακίες εν βάλλω.

Solemnly yours,
A Withdrawn Manticore

PS. Στις 28 του Δεκέμβριου θέλουμε εκτέλεση όλων των κομματιών του δίσκου, thanks.