Δυο μέρες γεμάτες metal ήταν η υπόσχεση των διοργανωτών και αυτό ακριβώς παρέδωσαν στον κόσμο που μαζεύτηκε στο τείχος της πρωτεύουσας το σαββατοκύριακο που πέρασε. Ομολογώ πως δεν είμαι λάτρης των Manilla Road, που ήταν το μεγάλο όνομα του event, ή της κλασσικής heavy metal ωστόσο μεγάλωσα/μεγαλώνω ακούγοντας metal έτσι σε γενικές γραμμές το vibe που «πήρα» από τις δυο μέρες του Power of the Night ήταν αρκετά θετικές μιας και η ποσότητα μουσικής που προσφερόταν ήταν σε ικανοποιητικότατα επίπεδα. Στο κάτω-κάτω μπορώ να εκτιμήσω ένα ιερό τέρας του είδους μόνο και μόνο για την «θητεία» του και προσφορά στην τέχνη που αγαπώ.
Δεν μπορώ όμως να αποφύγω την αναφορά σε αυτά που δεν μου άρεσαν αλλά αυτό το αφήνω για μετά. Πρώτα θέλω να πω αυτά που είδα και πραγματικά μου άρεσαν.

ΜΑΚΡΑΝ το πιο θετικό σχόλιο που μπορώ να γράψω για το PotN 2014 ήταν για το πόσο μαεστρικά οργανωμένη ήταν η όλη φάση. Δεν μιλώ για ήχο και τέτοια αλλά για τα απλά ανθρώπινα συστατικά που απαρτίζουν οποιασδήποτε μορφής φεστιβάλ είτε είναι για καφέ, ππαλουζέ ή metal. Όλοι σας, ΟΛΟΙ ΣΑΣ ήσασταν άψογοι και άψογες. Οι τέντες είχαν πάντα κόσμο, άμεση εξυπηρέτηση, ΠΑΝΤΑ παγωμένη μπύρα και φαγητό που ήταν ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ καλό για ένα open-air festival. Έφαγα αρκετά burgers (ΑΝ ήταν burgers…ένα από αυτά είμαι σίγουρος πως μου μίλησε) στο Donington και πιστέψτε με, το φαγητό που σερβιρόταν στο PotN ήταν Hiltonνικό σε σύγκριση μαζί του ενώ την ίδια στιγμή ήρθα αντιμέτωπος με τις ποιο καθαρές τουαλέτες (του δήμου μεν, αλλά απίστευτα καθαρές ανά πάσα στιγμή) που βρήκα ποτέ μπροστά μου σε ένα φεστιβάλ οποιουδήποτε είδους. Δεν εμφανίστηκε κανένα σημάδι ζωώδης συμπεριφοράς καθ’ όλη την διάρκεια του event και ήμουν εκεί από αρχή Παρασκευής μέχρι τέλους Σαββάτου. Χίλια μπράβο σε όλους και όλες που δούλεψαν για το event, μας κάνετε όλους περήφανους που σας θεωρούμε αδέλφια και αδελφές μας!

Επί σκηνής όμως τα πράγματα άφησαν κάπως ανάμικτα συναισθήματα. Ξεκινώ, όπως και πριν, με τα καλά. Τη Παρασκευή είχαμε την πιο extreme προσφορά του νησιού μας στο roster μιας και το Σάββατο εμφανίστηκαν οι Vomitile. Δεν νομίζω να είμαι μόνος μου όταν λέω πως καίγομαι για όσο περισσότερη open-air metal γίνεται, ειδικά όταν πρόκειται για διάφορα είδη. Θες να τραβήξεις περισσότερο κόσμο; Ικανοποίησε όσους περισσότερους γίνεται (όλους ΔΕΝ μπορείς, είναι ανθρωπίνως αδύνατο) με death, doom, black, folk και όλα τα άλλα είδη που αυτή την στιγμή που διαβάζεται αυτό το άρθρο ΥΠΑΡΧΟΥΝ στο νησί μας. Οι Vomitile έδειραν και έδειξαν τα τέσσερα μέλη το κράμα τους που είναι σφυρηλατημένο (όπα, big words…) από ατόφιο death metal. Θέλω περισσότερο death, θέλω αντιπροσώπευση περισσοτέρων συγκροτημάτων και είδη metal γιατί η αντίδραση του κόσμου τη Παρασκευή μίλησε από μόνη της όταν βγήκαν οι Vomitile στην σκηνή. Δεν ξεχνώ όμως πως η τελική επιλογή ανήκει στους διοργανωτές, αυτή είναι απλά η άποψη μου. Αυτό που ένοιωσα σε αρκετές στιγμές του event είναι πως μόλις βγήκα από ένα time-machine και βρέθηκα πεταγμένος στα 80’s. Αυτό είναι καλό αλλά και κακό.

Καλές εποχές, αλλά παλιές εποχές. Έχει προχωρήσει ο χώρος από τότε. «Δεν σου αρέσει; Μην το ακούς!». Και έχεις δίκαιο, αλλά χέσε με εμένα! Σκέψου τους υπόλοιπους και υπόλοιπες που θέλουν να δώσουν τα λεφτά τους για να ακούσουν διάφορα είδη metal κάτω από τον ουρανό και δεν χρειάζεται καν να αφαιρέσεις ολοκληρωτικά το είδος που εσύ σαν διοργανωτής γουστάρεις. Την δύναμη αυτή την έχεις εσύ.

Δεύτερο θετικό είναι πως με μεγάλη ευχαρίστηση άκουσα και είδα βελτιωμένους τους Armageddon επί σκηνής έστω και αν έπεσαν θύμα του κοψίματος του ήχου, και δεν ήταν οι μόνοι. Άκουσα κάτι για ένα καλώδιο που ποδοπατήθηκε… δεν ξέρω ποιος ευθύνεται αλλά ούτε και ενδιαφέρει τον κόσμο αυτό. Ήταν άσχημο, τόσο για εμάς κάτω αλλά περισσότερο για τους καλλιτέχνες επάνω. Υπήρχε άγχος στους ώμους τους την τελευταία φορά που τους παρακολούθησα το οποίο δεν υπήρχε επί σκηνής το Σάββατο, έστω και αν το καινούργιο τους υλικό δεν με έχει κερδίσει. Σκασίλα σας, τα ‘είπαμε’ μπλά-μπλά αλλά αυτό δεν είναι το μοναδικό υλικό τους. Μου άρεσαν οι Armageddon που άκουσα στο PotN, φαίνεται το ότι έχουν δουλέψει πλέον και δέσει μαζί τα μέλη, και θα παραληρήσω αν την επόμενη φορά που θα τους δω μας χαρίσουν μια ολοκληρωμένη εκτέλεση του «Μαλαματένια λόγια» επειδή αποτελεί ένα τραγούδι που ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να μείνει ζωντανό για πάντα. (το βάζω τώρα ττττάπππον στο Youtube repeat πριν συνεχίσω το γράψιμο!).

Special mention παίρνουν και οι Ladderman για το «διαφορετικό» που προσέφεραν ενώ έκπληξη θεώρησα τους Sacral Rage που δεν έχω ακούσει ΠΟΤΕ ξανά στην ζωή μου. Απόλυτος επαγγελματισμός επί σκηνής, δεξιοτεχνία με τα όργανα τους και καλό show που ήταν βγαλμένο από τα 80’s. Όπως επίσης καλό show έδωσαν και όλοι οι υπόλοιποι πλην των Crystal Viper…
Μου ήταν αδιανόητο οι headliners της πρώτης μέρας να έχουν τον χειρότερο ήχο! Ο Lord Jey ανέφερε στο review της πρώτης μέρας πως αυτό ήταν ελέω της έλλειψης soundcheck που ήταν επιλογή του συγκροτήματος (????). Σοβαρά;; Αν αυτό ισχύει τότε απλά they sucked, δεν μπορώ να το θέσω αλλιώς και ήταν και μεγάλο κρίμα γιατί αυτά που άκουσα από τους Πολωνούς (πριν αναλάβουν την σκηνή τη Παρασκευή…) ήταν καλό.

Οι Solitary Sabred έλαβαν ιδιαίτερη αγάπη από τον κόσμο και αυτό είναι κατανοητό. Έχει καιρό να τους δω αλλά αυτό που έδειξαν το Σάββατο ήταν καθαρόαιμο. Ενέργεια στην σκηνή, αγάπη από κάτω και γενικά α good fucking time.

Ακόμα και οι Manilla Road δεν γλύτωσαν από τα «δαιμόνια» του ήχου προς το τέλος, όμως γενικά τον είχαν καλό για το μεγαλύτερο διάστημα του set τους. Άψογη η μεγάλη σημαία που απλώθηκε επάνω στο τοίχος αλλά ένα μικρό πλην είναι οι φωτοβολίδες που ότι και να πιστεύουν οι φίλοι της μπάντας δεν εκτιμά κανένας μουσικός. Άβολο το έντονο φως και αρκετά επικίνδυνο το να κάψεις το οτιδήποτε. Ακόμα και ο Bryan Patrick φάνηκε ενοχλημένος με την φωτοβολίδα που άναψε από πάνω του, αλλά δεν αντέδρασε αρνητικά ευτυχώς.

Α ναι, παραλίγο να μας βρέξει το Σάββατο… but who the fuck cares.

Λοιπόν, σαλιάρισα ήδη αρκετά. Ευχαριστήθηκα το Power of the Night γιατί πάνω από όλα το χάρηκα μαζί με κόσμο με τον οποίο μεγαλώσαμε μαζί . Χάρηκα επίσης ιδιαίτερα που είδα έφηβους στο χορτάρι να απολαμβάνουν αυτό που εμείς στην εφηβεία μας το βλέπαμε μόνο στο βίντεο και σε φωτογραφίες του Metal Hammer κάνοντας όνειρα πως κάποτε θα πάμε και εμείς σε open-air festival αλλά να που εν έτη 2014 έχουμε την ένατη έκδοση του PotN. Πιστεύω πως με κάποιες διαφορετικές κινήσεις θα πρέπει να εφαρμόζουμε το κλασσικό «τρέχα γρήγορα να πάρεις θέση μπροστά» μιας και υπάρχει πολύς περισσότερος κόσμος στην Κύπρο που θέλει να πάει σε ένα τέτοιο φεστιβάλ και να ακούσει την metal που αγαπά και υπάρχει τρόπος να έρθει και αυτός ο κόσμος κοντά. Ταυτόχρονα thumbs-up στους γονείς που έφεραν τα μικρά τους παιδιά στο χορτάρι της τάφρου. Δεν είχαν οι γονείς μας την ευχέρεια να μας χαρίσουν μια τέτοια εμπειρία στο παρελθόν και αυτό φανερώνει πρόοδο!
Και πάλι μπράβο στους διοργανωτές γιατί παρέδωσαν ένα καθωσπρέπει φεστιβάλ. Εύχομαι κάθε χρόνο και καλύτερα σε όλους και όλες σας.
Found in Necropolis
A Solemn Manticore