Δεν μπορώ να πω πως η ημερολογιακή τοποθέτηση ενός show έχει ιδιαίτερη σημασία, είτε είναι η πρώτη συναυλία του χρόνου ή η τελευταία όμως η εμφάνιση των W.E.B. στο Tepee ήταν η πρώτη της χρονιάς. Σαν χώρος το Tepee είναι πολύ όμορφος και έχει τεράστια ιστορία στον χώρο της κυπριακής metal… όμως υπάρχει ένα σύννεφο που κρέμεται πάνω από το μαγαζί. Κάτι σαν τον ελέφαντα στο δωμάτιο όταν σε μια σύρραξη όλοι ξέρουν ποιο είναι το φλέγον θέμα όμως κανείς δεν λέει κάτι. Το λέω ξανά, σαν μαγαζί το Tepee, είναι ίσως το καλύτερο στην Κύπρο, σε θέμα χώρου, διακόσμησης και service. Αλλά πάντα μόλις ανακοινωθεί μια συναυλία εκεί, η πρώτη μου σκέψη είναι «ελπίζω ο ήχος να…». Το gig των W.E.B. δεν αποτελούσε εξαίρεση σε αυτό με τους φόβους μου να επαληθεύονται με το που φθάνω στο μαγαζί και οι Αθηναίοι μπαίνουν για πρώτοι φορά στον χώρο μετά από μένα. Δεν μπορείς να μιλήσεις για τον ήχο σε ένα show όταν το soundcheck των headliners γίνεται μπροστά στα μάτια σου, αυτό όμως δεν είναι κριτική για το μαγαζί μιας και η καθυστέρηση είχε να κάνει με καθυστέρηση πτήσης. Κάποιες φορές απλά shit happens. Ο ήχος γενικά στην βραδιά ήταν τουλάχιστον ανεπαρκής και το μεγαλύτερο κρίμα εδώ είναι πως το έχω πλέον συνηθίσει. Πρέπει οπωσδήποτε να αλλάξει κάτι γιατί το Tepee έχει γίνει σταθμός για συγκροτήματα που παραδοσιακά χρειάζονται πλούσιο ήχο από ένα μαγαζί λόγω samples ή keyboards. Τα πάντα στο Tepee είναι φτιαγμένα για δυνατές live βραδιές εκτός από τον ήχο, που αν βελτιωθεί θα μιλάμε για το καλύτερο venue-μαγαζί (όχι μουσική σκηνή. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο) στο νησί μας.

SoTorment! Ένα συγκρότημα που πάσχει από μια γνωστή νόσο για τις μπάντες της Κύπρου με τα μέλη να είναι όλοι σκορπισμένοι στο εξωτερικό για σπουδές. Τα παιδιά κατάφεραν να μαζευτούν για αυτό το live αλλά ακόμη και έτσι ο drummer τους δεν τα κατάφερε να έρθει από την Δανία έτσι χρειάστηκαν ένα guest μέλος. Επί σκηνής όμως είναι η ουσία και το grooveάτο melodic/prog death που μας σέρβιραν (όλο το υλικό, δικό τους! Εύγε). Με λίγο core, κάποια clean φωνητικά και μπόλικη όρεξη, οι Torment με έπεισαν πως ΠΡΕΠΕΙ να συνεχίσουν δυνατά όσο και αν τους δυσκολεύει το φοιτητικό τους πρόγραμμα. Τους είδα για πρώτη φορά, με έκαναν να χτυπηθώ (μαζί με το υπόλοιπο, σχεδόν γεμάτο μαγαζί!) και δεν θα σκεφτόμουν δεύτερη φορά να πληρώσω για να τους παρακολουθήσω.

Στην Κύπρο, όπως είπα και σε προηγούμενα άρθρα, λόγω του μεγέθους της «σκηνής» όλα σχεδόν τα συγκροτήματα επιλέγουν να ανήκουν σε ένα συγκεκριμένο είδος metal. Σπάνια βρίσκουμε δυο συγκροτήματα που μοιράζονται τον ίδιο ήχο και το ίδιο ύφος. Ίσως ένα από τα πιο unique σχήματα μας είναι οι Mortem Atra. Gothic, doom, black, death, διαλέξτε και πάρτε. Η Παρασκευή ήταν η δεύτερη φορά που τους παρακολούθησα και κάθε φορά λέω το ίδιο πράγμα. Το συγκρότημα έχει απίστευτο potential να αγγίξει ένα μέρος των κύκλων της μέταλ που διψάει για αυτό το blend φωνητικών (black, death, clean, γυναικεία) και μουσικής. Ο frontman μάλιστα τα εκτελεί με τεχνική inhale, έτσι παίρνει μπόλικα respect points (την δεν keyboardist την λυπήθηκα λίγο γιατί έπρεπε να παλέψει με το μικρόφωνο για να μας δώσει την πολύ καλή της φωνή)! Το είδος που παίζουν οι Mortem θέλει μπόλικο θέατρο (τεράστια τέχνη, μην πιάνεστε), και τα παιδιά το ξέρουν. Οι εικόνα επί σκηνής είναι καλή. Ο ήχος δεν τους κάνει ιδιαίτερες χάρες στον χώρο αυτό μιας και λόγω του diversity που έχουν στον ήχο τους χρειάζεται πολύ βάθος για να περάσουν το μήνυμα τους σωστά και ολοκληρωμένα στο κοινό, περιμένω οπωσδήποτε το album τους για να ακούσω πραγματικά τι θέλουν να πουν οι Mortem. Από την άλλη ξεχωρίζουν ορισμένες αδυναμίες επί σκηνής που θα μπορούσαν να βελτιωθούν/αλλάξουν (πράγμα δύσκολο μεν αλλά όχι ακατόρθωτο) για να μπορέσουν να περάσουν σε ένα επόμενο επίπεδο.

Όταν σε μια βραδιά live δεις και ακούσεις με τα ίδια σου τα μάτια το soundcheck των headliners, χάνεται λίγη από την μαγεία του show (όπως για παράδειγμα, το να δεις μια πρόβα θεάτρου πριν την παράσταση). Σκατά! Οι W.E.B. που έκαναν soundcheck δεν ήταν οι W.E.B. που βγήκαν στην σκηνή και μας ταρακούνησαν άψογα στο τέλος της βραδιάς! Ομολογώ πως πριν ανακοινωθεί το live δεν τους γνώριζα (είχαν έρθει και στο RED πριν έξι χρόνια προφανώς) όμως είχα χρόνο να ακούσω αρκετά κομμάτια τους. Σε πρώτο χρόνο αναρωτήθηκα γιατί δεν έχουν περισσότερα ακούσματα και αναγνώριση αφού δημιουργούν κάτι πάρα πολύ δυνατό. Αυτό που παράγουν είναι ικανό να αγγίξει πολλά διαφορετικά αυτιά στην οικογένεια της metal, με δόσεις black και death αλλά και λίγο doom. Γρήγορες ριφιές, επικές εκρήξεις και σκηνική παρουσία συγκροτήματος (corpse paint με tribute στον Gaahl και στον Shagrath, respect) και που είναι έτοιμο να αναλάβει openair slot αυτή την στιγμή! Ξέρουν πάρα πολύ καλά την τέχνη τους οι W.E.B. και προσεγγίζουν την δουλειά τους με σοβαρότητα και επαγγελματικότητα μιας και θα μπορούσαν να ξενερώσουν με την καθυστέρηση της πτήσης και λοιπά αλλά αντί αυτού βγήκαν και μας τα είπαν ξεκάθαρα και όμορφα. Μοναδικό μελανό σημείο; Δεν λέω, το να κάνεις cover ενός τραγουδιού που είναι πολυαγαπημένο είναι μεγάλη παράδοση στον χώρο μας. Δεν είναι λίγο ψυχοφθόρο όμως, μετά από ένα δυνατό show (ναι, με αδύναμο ήχο. Θύματα ήταν οι κιθάρες και τα drums…) ο κόσμος να σου ζητά πιο θερμά από οτιδήποτε άλλο να παίξεις ένα cover; Μην κλείσεις με το cover, άσε ένα από τα δυνατά σου κομμάτια για το τέλος έτσι ώστε ο κόσμος να θυμάται τους W.E.B. και όχι τους W.E.B. που έκλεισαν με Septic…. Ο τραγουδιστής πριν την εκτέλεση του “Anubis μας είπε «αυτό είναι το τελευταίο μας κομμάτι στην πρώτη συναυλία της περιοδείας μας», και ένοιωσα πως δεν ήταν ιδιαίτερα χαρούμενος με αυτό. Όπως και να έχει το πράγμα, οι W.E.B. ξεκίνησαν την περιοδεία τους από την Κύπρο και τους εύχομαι ότι καλύτερο στον δρόμο και εις το επανιδείν!

A year on since birth and here to stay,
A Solemn Manticore