Η καλύτερη ώρα για να γράψει κάποιος ένα άρθρο σχετικά με μια συναυλία είναι μόλις πατήσει σπίτι του μετά από αυτή, με τα αυτιά του να βουίζουν ακόμη και την μπύρα να τρέχει στο αίμα πιο γρήγορα ακόμη και από τον Oscar… την σκότωσες και το ξέρεις…anyway πίσω στα δικά μας.

Βάση των δικών μου υπολογισμών η Κύπρος γνώρισε τους Orphaned Land όταν εμφανίστηκε ένα Volume του Metal Hammer Ελλάδας με το ‘Of temptation born’ (μαζί με Sentenced, Old Man’s Child και πολλά άλλα συγκροτήματα που έκτισαν την δεκαετία των 90s που πολλοί, λανθασμένα, θεωρούν ως την χαμένη εποχή της μέταλ). Από τότε, που λέτε, ακολουθούσα όσο περισσότερο μπορούσα την εξέλιξη αυτής της μπάντας που όπως και να το βάλουμε έπαιζαν (και παίζουν!) έναν πολύ ξεχωριστό είδος μέταλ και συνεχίζουν μέχρι σήμερα. Σύντομα θα κλείσουν δυο ολόκληρες δεκαετίες ύπαρξης, που πλέον θεωρείται τεράστιο επίτευγμα σε ένα κόσμο που τα ονόματα έρχονται και φεύγουν χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι. Δεν το κρύβω πως επωρώθηκα άγρια όταν ανακοινώθηκε αυτή η συναυλία γιατί ήθελα εδώ και πολλά χρόνια να τους παρακολουθήσω ζωντανά.

Τώρα, να πω ότι ήταν λίγος ο κόσμος;
Ήταν όμως; Ή απλά εγώ το είδα έτσι μέσα από διόπτρα νοσταλγίας και ρομαντισμού; Η αλήθεια είναι πως ο κόσμος ήταν αρκετός αν υπολογίσουμε το πώς η νέα γενιά μπορεί να μην είναι μυημένη αρκετά στο όλο θέμα Orphaned Land αλλά νεαροί και νεαρές ήρθαν αρκετοί οπόταν αν δεν τους ήξεραν προχθές, τώρα σίγουρα τους ξέρουνε! Η βραδιά δεν ξεκίνησε όμως με τους Ισραηλίτες.

Μέχρι πρόσφατα, πριν κάνουν τις απαραίτητες κινήσεις εξέλιξης τους, το μόνο που γνώριζα για τους Gypsy Fears είναι πως επρόκειτο για ένα cover band (και μαγκιά τους, music is music). Χθες ήταν η πρώτη φορά που τους παρακολούθησα live και έμεινα άκρως ευχαριστημένος από αυτό που είδα και άκουσα! Ο ήχος του μαγαζιού τους έκανε την χάρη και μπόρεσαν να μας δείξουν τον χαρακτήρα τους, που είναι πολύ πιο (όμορφα) βαρύς από ότι μαρτυρά το όνομα τους («σταμάτα να σκέφτεσαι Gypsy Kings… σταμάτα να σκέφτεσαι Gypsy Kings…»). Heavy ήχος με λίιιιιγη δόση stoner rock για γαρνιτούρα, μας τα είπανε ξηγημένα και καλά. Προσωπικά τους απόλαυσα και θα τους παρακολουθούσα ξανά με ευχαρίστηση. Φιλιά για το cover του “Tornado” που από την μία μας θύμισε λίγο την ηλικία μας αλλά από την άλλη, γαμώτο, εν το Tornado of souls (24αρων χρονών τραγούδι κουττούτζιν)!

Στην συνέχεια ανέβηκαν στην σκηνή οι Arryan Path που πριν ξεκινήσουν δεν γνώριζα ποιος θα αναλάμβανε φωνητικά. Αλλά, τσουπ, Νικόλας! Όπως και οι Gypsy, έπαιξαν έναν σχετικά μικρό set αλλά ζυγισμένο καλά για να καλύψει όλο το spectrum του ήχου τους. Πρέπει να ομολογήσω πως πριν αρχίσει το show είχα κάποιες ανησυχίες στο πως τα δυο συγκροτήματα που άνοιγαν για τους Orphaned Land ίσως να μην «κολλούσαν» αλλά άφησα πίσω μου τις σκέψεις αυτές μετά από τις πολύ καλές εμφανίσεις τόσο των Gypsy Fears αλλά και των Arryan Path. Όχι πως χρειάζομαι και περισσότερες αποδείξεις για το ΤΙ μέταλ παράγει πλέον η Κύπρος. Μετά χαράς βλέπω την ρετσινιά και βλέννα του «για τα δεδομένα της Κύπρου» να πηγαίνει στον αγύριστο αργά και σταθερά. Onwards and upwards όλοι!

Ε; Και που περίμενα τόσα χρόνια να δω τους Orphaned Land, απόλαυσα αυτό που είδα χθες το βράδυ; ΝΑΙ! Με ξάφνιασε αν μη τι άλλο το πώς αγκάλιασε ο κόσμος τον χαρακτήρα του συγκροτήματος αυτού, που σε κάποιες στιγμές είμαι σίγουρος πως ο ήχος τους θα μπορούσε ακόμα να δελεάσει και τους παρευρισκόμενους των χαρτοshιών δίπλα με τες μπουζουκτζιές και τα ρεμπετοτσιφτετελέ χειροκροτήματα. Το πώς «παντρεύεται» (heh…pun not intended) το μπουζούκι, οι αμανέδες και η prog-death metal είναι κάτι ανεπανάληπτο και μαγικό που μόνο οι Orphaned Land μου έχουν χαρίσει εμένα προσωπικά σαν μεταλλά τόσο χρόνια.
Ο Kobi μετά από ένα-δυο τραγούδια μας είπε πως ως συγκρότημα ασπάζονται ουσιαστικά την «καλύτερη θρησκεία του κόσμου». Την μουσική. Αυτή και αν είναι λεβέντικη κουβέντα. Ακόμη και τώρα που γράφω το άρθρο, ακούει μαζί μου και η υπόλοιπη γειτονιά Orphaned Land. Αν μου πουν τζε τίποτε εννά τους πω πως κάμνο εσπερινό. Ε αμμά…

L’hitraot!

A Solemn Manticore