Η βραδιά ξεκίνησε νωρίς, καθώς 5:30 είχαμε προγραμματισμένο το πρώτο συγκρότημα. Πριν όμως εμφανιστούν, είχαμε την είσοδο και την εμφάνιση επί σκηνής γκάιντας που μας προϊδέαζε για την επερχόμενη εμφάνιση των headliners. Αλλά όλα αυτά θα γραφτούν αργότερα.

TORMENT

Έχοντας την ευθύνη (και την τιμή) να ανοίξουν την τελευταία μέρα του φεστιβάλ, οι νεαροί από την Λεμεσό έκαναν εξαιρετική δουλειά. Είχαν πολύ κέφι και τσαμπουκά, και πιστεύω έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό. Παίζοντας ένα μείγμα melodic death metal με raw στοιχεία, φάνηκε ότι ήταν αρκετά δεμένοι και το διασκέδασαν, ενώ ωραία προσθήκη ήταν και τα πλήκτρα στο τελευταίο τους κομμάτι.

SENSUAL ALCHEMIST

Ίσως το πιο εναλλακτικό σχήμα στο φεστιβάλ, οι Sensual μας παρουσίασαν ένα κράμα progressive metal με alternative στοιχεία. Ωραίες μπασογραμμές, ωραία ριφάκια και σε συνδυασμό με την σταθερή φωνή του τραγουδιστή και την «δυνατή» σκηνική παρουσία, το θέαμα ήταν αρκετά ξεσηκωτικό. Για 1-2 κομμάτια μάλιστα, ο ένας εκ των δύο κιθαριστών άφησε την κιθάρα του και έπιασε ένα sampler, δίνοντας μια διαφορετική χροιά στο ηχόχρωμα τους.

SAINT JUDAS

Οι παλιές καλές αξίες ποτέ δεν χάνουν. Έτσι και οι Saint Judas δίνουν πραγματικά τον καλύτερο τους εαυτό κάθε φορά και μας διασκεδάζουν, με το φεστιβάλ να μην αποτελεί εξαίρεση. Άνετοι και σταθεροί στις εμφανίσεις τους, αποτελούν εγγύηση για κάποιον που του αρέσει από το classic metal (π.χ. Black Sabbath, Children of the Sea), μέχρι πιο σκληροπυρηνικές thrash καταστάσεις. Η προσθήκη μάλιστα των πλήκτρων στη θέση της 2ης κιθάρας, προσωπικά με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο (βλέπε space rock…).

TOLEDO STEEL

Βρετανοί με μια αγάπη για το NWOBHM, αφού είχαν και στο playlist τους, τους Saxon με το “747 Strangers in the Night”. Το στυλ τους με ωθεί να το σημειώσω από classic heavy ως power/speed metal. Με αρκετά καλή σκηνική παρουσία μας διασκέδασαν και αυτοί, ειδικά με την ωραία και γεμάτη φωνή του τραγουδιστή, όχι πως οι υπόλοιποι υστερούσαν σε κάποιο σημείο. Πολύ δυνατοί οι Βρετανοί (ίσως και να έχουν κονέ με κάνα Steve Harris, ποτέ δεν ξέρεις…)

LETHAL SAINT

Με πολύ αγωνία περιμέναμε να δούμε τους Lethal Saint, λόγο των αλλαγών στην σύνθεση που θα είχαν γι αυτό το live. Από την στιγμή που ανακοινώθηκε η αποχώρηση του τραγουδιστή τους, Ανδρέα Πούγιουκκα, οι Lethal Saint δεν έχασαν χρόνο ψάχνοντας αντικαταστάτη, αλλά προτίμησαν να βάλουν έναν πολύ καλό τους γνώριμο, τον Μαχαίρα στο μικρόφωνο. Φυσικά ο συγκεκριμένος τραγουδιστής μόνο ως power δεν μπορεί να χαρακτηριστεί, όμως η αλήθεια είναι πως το “WWIII” έχει πολύ thrash στοιχείο μέσα του και σε αυτή την εμφάνιση είπαν κομμάτια μόνο από αυτό το άλμπουμ. Έτσι οι δύο πλευρές (το συγκρότημα και ο τραγουδιστής δηλαδή), προσπάθησαν να βρουν μια κοινή χρυσή τομή. Η αλήθεια είναι πως αυτό που μας παρουσίασαν οι Lethal Saint ήταν πάρα πολύ καλό και το διασκεδάσαμε σε μεγάλο βαθμό. Ήταν όμως και πολύ διαφορετικό από ότι έχουμε δει μέχρι στιγμής από τους Lethal Saint. Αν η εμφάνιση αυτή είναι προάγγελος μιας νέας “στροφής” του συγκροτήματος… αυτό θα φανεί στη συνέχεια.

ANGELO PERLEPES’ MYSTERY

Ο βιτρουόζος κιθαρίστας και το συγκρότημά του ανέβηκαν στην σκηνή και ξεκίνησαν με ένα κλασικό κυπριακό ρυθμό να παίζει στην κιθάρα του Περλεπέ (“Εσέ βερεβέ”). Η συνέχεια ήταν απόλυτο heavy metal με πολλά σόλο από τον Άγγελο που έκανε κιθαρίστες και μη, να τον χαζεύουν. Πολύ καλή εμφάνιση από τους Mystery που υποσχέθηκαν ότι θα ξαναέρθουν σύντομα!

GRAVE DIGGER

Λίγο πριν την έναρξη του show των headliners, η γκάιντα έκανε ξανά την εμφάνισή της. Το κοινό πωρώθηκε από νωρίς και όταν ανέβηκαν οι Grave Digger στη σκηνή, έγινε χαμός! Το είπα πολλές φορές, θα το ξαναπώ (ή θα το ξαναγράψω αν προτιμάτε): οι Grave Digger εμφανίζονται κάθε φορά και καλύτεροι στα lives τους! Με κομμάτια που κάλυψαν όλη την δισκογραφία τους, οι Γερμανοί μας ταρακούνησαν για τα καλά. Όσον αφορά το “Rebellion” δεν φαντάζεστε τι έγινε όταν το έπαιξαν!

Έτσι το Power of the Night XI έφτασε στο τέλος του, με τα παιδιά να ευχαριστούν όλο το κόσμο και τον κόσμο να ευχαριστεί τα παιδιά για την άψογη διοργάνωση, το κόπο, το χρόνο και την όρεξη που αφιέρωσαν για να πραγματοποιηθεί. Ο κόσμος ήταν περισσότερος από πέρσι, όλες τις ημέρες και νομίζω ότι στην συντριπτική πλειοψηφία του, πέρασε καλά. Ο ήχος μετά την πρώτη μέρα που είχε μικροπροβλήματα, στη συνέχεια ήταν καλύτερος, χωρίς να ενοχλεί. Το φεστιβάλ έχει ανοίξει τα σύνορα τόσο συγκροτήματα από άλλες χώρες, όσο και σε είδος, καθώς βλέπουμε πλέον μέχρι και black metal συγκροτήματα! Πλέον πάμε για το XII να δούμε τι άλλο θα μας περιμένει!

Ένα ιδιαίτερα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στον Άρη Ιωάννου που με κάλυψε στην τρίτη ημέρα και μέχρι τους Toledo Steel, καθώς λόγο δουλειάς μου ήταν αδύνατο να παραστώ εκείνη την ώρα. Thank you bro!