Και όμως είναι γεγονός… Για πρώτη φορά, ένα όνομα πρώτης κατηγορίας από το χώρο του black metal (εξαιρουμένου των τακτικών Rotting Christ) θα εμφανιστεί ζωντανά στο νησί της Αφροδίτης σαν headliners της δεύτερης έκδοσης του Funeral Worship Festival (9 Απριλίου στο RED). Γνωστοί για τις καθηλωτικές εμφανίσεις τους (παρά το ότι αποτελούνται από μόλις δυο άτομα) οι Bӧlzer έχουν κάνει αρκετά κύματα στο underground λαμβάνοντας διθυραμβικές ανταποκρίσεις ουκ ολίγες φορές από τη Γηραιά Ήπειρο. Ευκαιρία λοιπόν να φιλοξενήσουμε στις κάτωθέν αράδες το ένα ήμισυ της Ελβετικής αυτής δυάδας, Okoi Jones (ή αλλιώς KzR) για να μας δώσει μια γρήγορη ξενάγηση εκ των έσω.

Ερωτήσεις και μετάφραση από τον Ανδρέα Saprogoat.

Okoi, σε χαιρετώ! Ελπίζω να σε βρίσκω ορεξάτο και όχι πολύ κουρασμένο από τις υποχρεώσεις…

Σε χαιρετώ και εγώ! Ναι είμαστε αρκετά καλά, ευχαριστώ! Οι τελευταίες βδομάδες ήταν αρκετά χαλαρές αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς αυτό θα αλλάξει σύντομα!

Λοιπόν, οι δουλειές σας έχουν κυκλοφορήσει μετα πολλών επαίνων και όχι μόνο στα underground κυκλώματα. Πως δεχθήκατε αυτήν την ανταπόκριση από την πλευρά σας;

Αρχικά είμασταν και εμείς αρκετά έκπληκτοι με την ορμή που πήρε η μουσική μας αλλά πρέπει να σημειώσουμε ότι όλα είναι σχετικά. Ενώ μεν παραμένουμε ταπεινοί με το όλο αναβρασμό που έχει γίνει, αντιλαμβανόμαστε ταυτόχρονα ότι έχουμε βάλει πολύ δουλειά στο συγκρότημα για να το φτάσουμε ως εδώ που είναι. Να πούμε επίσης ότι παρόλα αυτά έχουμε και ένα ισότιμο σε μέγεθος κομμάτι του κοινού εκεί έξω που είναι, ας πούμε, λιγότερο ενθουσιασμένοι με τη μουσική μας. Ο καθένας πρέπει να βλέπει τα πράγματα και από τις δυο πλευρές…

Παρά το «σιδηροδρομικό» μήκος, υπάρχει μια ροή στα κομμάτια σας η οποία διατηρεί το ενδιαφέρον χωρίς να γίνονται κουραστικά. Πως οραματίζεστε το κάθε κομμάτι κατά τη διάρκεια της σύνθεσης;

Η σύνθεση είναι μια χρονοβόρα διαδικασία για εμάς. Έχουμε μάθει ότι για να γράψεις κάτι για το οποίο μπορείς να είσαι περήφανος μετά από χρόνια, χρειάζεται εξάσκηση και υπομονή έτσι ώστε να μπορείς να αφήσεις το  υλικό να πάρει το δικό του χαρακτήρα, αποφεύγοντας βεβιασμένες και σπασμωδικές προσπάθειες. Πιστεύω πολλά συγκροτήματα δεν έχουν φτάσει σε αυτό το σημείο αυτό-πειθαρχίας με αποτέλεσμα πολλά τραγούδια να έχουν μεν κάποια απήχηση στο παραδοσιακό metal κοινό αλλά να υστερούν σε ουσία. Προσωπικά δεν βλέπω τον εαυτό μου σαν ένα υψηλού επιπέδου συνθέτη αλλά είναι κάτι για το οποίο αφιερώνω προσπάθεια και χρόνο.

Ένα riff μπορεί να μου έρθει όταν είμαι σε κατάσταση ευφορίας (χειμερινή λιακάδα, καλή μπύρα) ή όταν εγώ και ο HzR είμαστε σε πρόβες. Από εκεί και πέρα θα χτίσουμε επάνω στην αρχική έμπνευση μέχρι να έχουμε κάτι ουσιαστικό η ακόμα μπορεί να το αφήσουμε στην άκρη μέχρι να βρω τις κατάλληλες τελειοποιήσεις. Για να πω την αλήθεια είναι αρκετά δύσκολο να προσδιορίσω τις ακριβείς στιγμές και στάδια κατά τη δημιουργία κάποιου κομματιού καθώς είναι για μένα ένας ζωντανός οργανισμός που συνεχώς εξελίσσετε.

Πολλές φορές, η προέλευση μιας αυθεντικής και ειλικρινής δημιουργίας μπορεί να εντοπιστεί σε μια απαράμιλλη στιγμή αντίληψης όπου κάποιος βλέπει το κόσμο με ένα εντελώς διαφορετικό μάτι. Εσείς έχετε περάσει από τέτοιες υπερβατικές στιγμές;

Λοιπόν, αν «πιάνω» το πνεύμα της ερώτησης σου θα πρέπει να ομολογήσω ότι έχω περάσει από αρκετές τέτοιες στιγμές! Η ψυχεδελική και αρκετά χαώδης φύση αυτών των εμπειριών όμως το κάνουν δύσκολο να δώσω μια εμπεριστατωμένη άποψη για το τι ακριβώς σημαίνουν για μένα. Σε κάποιες στιγμές έξαψης νιώθω σαν να με χτυπάει κεραυνοβόλημα που μου επιτρέπει να διασυνδέσω με ένα διαφωτισμένο τρόπο κάποιες αφηρημένες ιδέες όσον αφορά τη τέχνη αλλά και τη ζωή γενικότερα.

Σε αντίθεση με άλλα συγκροτήματα του είδους όπου ο θάνατος και η αρνητικότητα τυχαίνουν αδιάλειπτης δοξολογίας (βλέπε Hellhammer και “only death is real”), εσείς έχετε και στοιχεία από τον μυθολογικό θεό Έρω, δηλαδή μια εκστατική κατάφαση της ζωής και του αγώνα για την υπέρβαση και τον ηρωισμό.

Χωρίς αμφιβολία. Κατά τη γνώμη μου όμως και οι δυο αυτές εκφάνσεις είναι αλληλοσυμπληρούμενες και άκρως αναγκαίες για τη διαιώνιση του χάους, ο αρχέτυπος αυτός αγώνας που ενώνει τη ζωή με το θάνατο στην ίδια κοσμική αρένα. Βλέπω λοιπόν ένα χρέος ως προς τη διαιώνιση  αυτού του αγώνα μαζί με τη πίστη ότι μπορείς να κατακτήσεις οτιδήποτε στέκετε σαν εμπόδιο στο μονοπάτι σου. Ο θάνατος είναι σίγουρος, η ζωή όμως όχι, επομένως να παραδίδεσαι στο πρώτο εις βάρους του δεύτερου είναι η απόλυτη ένδειξη πνευματικής αδυναμίας και μια προδοσία ενός από τα πιο βασικά ένστικτα που έχουμε σαν ζωντανοί οργανισμοί. Οποιοσδήποτε μπορεί να τα παρατήσει και απλά να πεθάνει, το να ζεις και να παλεύεις τίμια είναι λίγο πιο δύσκολο.

Μήπως νιώθετε ότι το black metal σας περιορίζει όσον αφορά τα καλλιτεχνικά οράματα σας;

Απλά γραφώ τι με συνεπαίρνει σαν μουσικός επομένως δεν είμαι σίγουρος πως να απαντήσω στην ερώτηση…

Υπάρχει μια ξεκάθαρη διαφορά μεταξύ επιρροής και έμπνευσης. Εκτός από τις εμφανείς επιρροές σας τι άλλο, μουσικό και μη, έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης;

Εκτός από τις πεφωτισμένες δουλειές αναρίθμητων μουσικών, έχω εμπνευστεί σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό από τα μουσικά επιτεύγματα του πατέρα μου (σ.σ. Paul Ubana Jones, γνωστός Αγγλο-νιγηριανός folk μουσικός). Ένας μαέστρος του οργάνου που επέλεξε και ένα μοναδικό, πανέμορφο ταλέντο.

Τόσο εγώ αλλά και ο HzR έχουμε αντλήσει πολλά οράματα και ιδέες από αρκετές μορφές τέχνης με υποβλητική παρουσία. Αρκεί μόνο να σου σηκώνει τη τρίχα κάγκελο! Θα μπορούσα να κατονομάσω τον Debussy, τον Cezanne, την La Tene art, την ανθρωποσοφική αρχιτεκτονική, μακρές διαδρομές μέσα από τα δάση… η λίστα είναι μακρά και αρκετά ποικιλόμορφη!

Τα εξώφυλλα σας διακατέχονται από μια μυθολογική θεματολογία. Ποια είναι η γενική ιδέα πίσω απ’ αυτά;

Θα ήταν δύσκολο να προσδιορίσουμε μια γενική, θεματική κλωστή που να διαπερνά τη μουσική μας σαν ολότητα. Εντούτοις, θα μπορούσα να αναφέρω κάποιες  εξερευνήσεις στον ατομισμό, προσωπική ανάπτυξη και πάθος σαν σταθερά γνωρίσματα των θεμάτων μας όπως επίσης και μια εμφανής εμμονή με την διχοτομία μεταξύ φύσης και πνεύματος. Οι περισσότερες μυθολογίες είναι γεμάτες με αυτές τις ιδέες και σίγουρα έχω ένα αρκετά έντονο ενδιαφέρον όσον αφορά τις κλασσικές, πρωτο-ευρωπαϊκές παραδόσεις. Κάτι που σίγουρα μπορεί να παρατηρήσει κάποιος και από τα εξώφυλλα μας.

Το λογότυπο σας φέρνει στο νου τις παλιές thrash καραβάνες από τη δεκαετία του 80 με τις οξείες γωνίες και την old-school γραμματοσειρά. Ήταν επιτηδευμένο ή έτυχε;

Η βασική ιδέα πίσω από το λογότυπο ήταν για να συνοδεύσουμε τις μουσικές μας σκοπιμότητες που είχαμε τότε. Για να πω την αλήθεια, αυτές οι σκοπιμότητες έχουν αλλάξει από τότε αλλά σίγουρα συγκεκριμένα γνωρίσματα του ρουνικού αλφαβήτου καθώς και η στιλιστική μορφή του κεραυνού που χρησιμοποιούμε (η συμβολική «λόγχη» και το Malleus Idolum ήρθαν αργότερα) είχαν και έχουν ακόμα τον ίδιο σκοπό: να αφυπνίσουν μια κραταιά και πρωτόγονη ατμόσφαιρα από άλλες εποχές.

Νιώθετε σαν μια συνέχιση εκείνης της αρχικής έκρηξης, σηκώνοντας τα λάβαρα αυτής της περιόδου;

Το μόνο λάβαρο που προασπιζόμαστε είναι το δικό μας. Πιστεύω ότι πολλές μορφές τέχνης, και όχι μόνο η σκληρή μουσική, συχνά είναι μέσα αναμετάδοσης ωμών και πηγαίων συναισθημάτων. Είτε αυτά είναι βίαια και εκρηκτικά ή θεωρητικά και μεθοδευμένα, αν εκφράζονται με τρόπο ειλικρινή με πάθος και δημιουργικότητα τότε συνήθως είναι ουσιώδεις και αξιοπρόσεκτες προσπάθειες. Θα ήθελα να πιστεύω ότι ανήκουμε ακριβώς σε αυτή τη σχολή εξπρεσιονισμού και όχι σε κάποιο καλουπωμένο ιδίωμα – ειλικρίνεια και πάθος πάνω από όλα.

Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά μεταξύ των συνθηκών σήμερα και των πρωταρχικών αυτών συγκροτημάτων (τέλη 80s / αρχές 90s). Εσείς πως αντιλαμβάνεστε αυτήν την αντίθεση;

Σίγουρα, τα συγκροτήματα του σήμερα έχουν σημαντικά πλεονεκτήματα σε σχέση με τα «αναλογικά» χρόνια του παρελθόντος. Παρ ’όλα αυτά όμως θα πρέπει να αναφέρω ξανά αυτό που είπα πριν – όλα είναι σχετικά. Ότι έργο πρόσφεραν αυτές οι μονάδες, καθώς και η όποια αναγνώριση που έτυχαν, είναι καθαρά παράγωγα των εποχών αυτών. Πολλοί από την περίοδο αυτή πέτυχαν να δημιούργησαν ένα «στυλ» και μια ταυτότητα μοναδική για τα δεδομένα. Αλλά αυτό έγινε δυνατόν λόγω της νεανικότητας της σκηνής, που σήμαινε ότι υπήρχε μια πληθώρα δυνατοτήτων στο να σπρώξουν τα όρια της σκληρής μουσικής σε ολότελα νέες και ανεξερεύνητες κατευθύνσεις. Απεναντίας, τώρα πολλά από τα είδη (και υποείδη) έχουν εξερευνηθεί στο απολυτό. Είναι εξαιρετικά σπάνιο να βγει σήμερα μια πραγματικά αυθεντική μπάντα. Επομένως πιστεύω ότι και οι μουσικοί σήμερα αντιμετωπίζουν αρκετές δυσκολίες, ιδιαίτερες για τη σημερινή εποχή, ακόμα και αν έχει παραγίνει εύκολο να εκθέσει κάποιος τη μπάντα του προς τα έξω.

Αποφεύγετε τυπικότητες που είναι συνυφασμένες με το ακραίο black metal όπως Σατανιστικά σύμβολα, καρφιά, σφαίρες κτλ. Πιστεύεις ότι το ιδίωμα έχει πλέον «ωριμάσει», με αποτέλεσμα η συγκεκριμένη αυτή αισθητική να φαντάζει πλέον γραφική και κορεσμένη;

Όχι κατ’ ανάγκη. Όλα εξαρτώνται από τι προτεραιότητες έχεις βάλει σαν μουσικός. Υπάρχουν αρκετές μπάντες εκεί έξω που διατηρούν το cult παρουσιαστικό στο όνομα της παράδοσης ή λόγω έλλειψης φαντασίας. Θα συμφωνήσω ότι πολλές μπάντες έχουν εξελιχθεί ιδεολογικά, αφήνοντας όμως τα της μουσικής σε δεύτερη μοίρα. Πολλές από τις σύγχρονες live εμφανίσεις είναι κάπως πιο εκλεπτυσμένες από αυτές του παρελθόντος αλλά πολλές φορές είναι απλά αναμασημένες ιδέες. Στην τελική, αν και προτιμάμε μια πιο μινιμαλιστική παρουσία στα live shows, όλα είναι θέμα γούστου.

Το να αποδίδεις κάποιο κομμάτι «ζωντανά» μεταφέρει τη δική του, μοναδική ενέργεια η οποία εξαρτάτε τόσο από το εκάστοτε κοινό αλλά και τη συγκεκριμένη υποκειμενική ψυχοσύνθεση του μουσικού. Κατά τη γνώμη σου πιστεύεις υπάρχει μια πρόσθετη, ιδιαίτερη διάσταση κατά τη διάρκεια κάποιου live που είναι αδύνατον να αποδοθεί αλλιώς;

Μα φυσικά! Δεδομένου ότι η κυκλική εναλλαγή ενέργειας μεταξύ καλλιτέχνη και εκτελεστή είναι υπαρκτή, ένα live υπηρετεί τόσο σαν μια απτή εκδήλωση της μουσικής, ως αυτής, όσο και σαν μια δυναμική μορφή αλληλοεπίδρασης με το κοινό. Όλα αυτά, αν πληρούνται φυσικά κάποιες αναγκαίες προϋποθέσεις όπως επαγγελματική ηχοληψία και ενεργή συμμετοχή του κοινού. Η ατμόσφαιρα που διέπει τα live των One Tail One Head ή των The Ruins Of Beverast είναι ένα δυνατό παράδειγμα του τι θα πρέπει να συμβαίνει κάτω από τις σωστές συνθήκες. Η μαγεία είναι σίγουρα κάτι το αληθινό όταν η θέληση και η καρδιά αυτών που εμπλέκονται παραδίδονται στην φωτιά της μουσικής.

Ένα demo, δυο  EPs, ένα full-length και ήδη αρκετές περιοδείες στο ενεργητικό σας. Ποια είναι η επόμενη στάση για τους Bölzer;

Δουλεύουμε πάνω σε νέο υλικό ενώ ταυτόχρονα προετοιμαζόμαστε για ένα πραγματικά βαρύ πρόγραμμα. Όπως πάντα θα συνεχίζουμε να σπρώχνουμε τις ικανότητες μας με νέες δημιουργικές προκλήσεις!

Λοιπόν κάπου εδώ θα κλείσουμε. Κάποια τελευταία λόγια σοφίας στο Κυπριακό κοινό πριν σας δούμε στο σανίδι;

Ίσως όχι σοφίας αλλά αναμονής! Είμαστε ευγνώμονες για αυτή την ευκαιρία και αδημονούμε να παίξουμε για εσάς!