Ο Πέτρος «Asgardlord» Λεπτός είναι ο τραγουδιστής των Solitary Sabred και σήμερα μέσα από τη στήλη Cyprus Metal Rebellion, θα διαβάσετε την άποψη του για τη μουσική βιομηχανία σήμερα. Διαβάστε παρακάτω τι έχει να μας πει:

 

The Ashes of Empires, ή αλλιώς η μουσική βιομηχανία στις μέρες του διαδικτύου.

Εν αρχή ην το διαδίκτυο…κάπως έτσι φαντάζομαι πως θα ξεκινάνε τα βιβλία της ιστορίας μερικές χιλιετηρίδες από τώρα! Γιατί πραγματικά η έλευση του ιντερνετς έπαιξε τόσο καταλυτικό ρόλο στη διάδοση της πληροφορίας και της γνώσης, που θαρρείς πως ό,τι προηγήθηκε εκτυλίχθηκε σε αργή κίνηση. Κάπως έτσι αρχίσαμε και μεις να βομβαρδιζόμαστε καθημερινά με όγκους πληροφορίας. Τώρα αν αυτό μας κάνει σοφότερους θα φανεί στο μέλλον, αλλά σίγουρα μας κάνει πιο αδηφάγους, αφού ο πλούτος των θεαμάτων που κρύβονται πίσω από το επόμενο “κλικ” είναι άκρως εθιστικός. Μια είδηση, ένα νέο φιλμάκι, μία ταινία, ένα τραγούδι…

…ή μάλλον πολλά τραγούδια! Το διαδίκτυο άλλαξε άρδην τον τρόπο με τον οποίο ακούμε μουσική. Κάποτε έστηνες αυτί στο ράδιο, ή στο τι έπαιζε ο dj του εκάστοτε κλαμπ. Τώρα μπαίνεις στο youtube και έχεις μπροστά σου ένα ολόκληρο κόσμο να εξερευνήσεις. Χιλιάδες συγκροτήματα που διεκδικούν την προσοχή σου, με τα θετικά και αρνητικά που αυτό συνεπάγεται!

Κατά την ταπεινή μου άποψη το διαδίκτυο “φιλελευθεροποίησε” τη μουσική έκφραση. Για σκεφτείτε το λίγο : Παλαιότερα οτιδήποτε έφτανε στα αυτιά μας από την τηλεόραση, το ραδιόφωνο ή τα περιοδικά έφερε την “record label seal of approval”. Είδωλα κατασκευάζονταν, και είδωλα γκρεμίζονταν, έρμαιο των ορέξεων του κάθε χαρτογιακά. Για κάθε μπάντα τύπου Iron Maiden που έλιωνε στο σανίδι να χτίσει το μύθο της, είχες και τους εκάστοτε “φυτευτούς” pretty boys που τη μια μέρα τους άκουγες, την επομένη τους ξέχναγες. Υπερπροβολή και ελεγχόμενη ενημέρωση. Και ενώ γκρουπάρες τύπου Zion’s Abyss και Slauter Xstroyes έτρωγαν συλλήβδην πόρτα από τις δισκογραφικές, ο κάθε λούλης με ξυσμένο μαλλί έκλεινε συμβόλαια γιατί glam’s in, metal is out, ή ο κάθε αξύριστος με καρώ πουκάμισο έκανε καριέρα γιατί grunge is in, glam is out etcetc…

Petros Leptos 2Ε λοιπόν με το internet αυτά τελειώσανε, ή τουλάχιστον έγινε πολύ πιο εύκολο να ξεφύγεις από το hype machine. Kάθε συγκρότημα, ανεξαρτήτως είδους ή trend, έχει την ευκαιρία να προβάλει τη μουσική του, χωρίς να αναγκάζεται να αλλάξει ύφος, να πουλήσει τη ψυχή του στο διάβολο και να τάξει και το πρωτότοκο τέκνο του στην εκάστοτε δισκογραφική με το όνειρο να γίνει μια μέρα rawk star. Και αντιστοίχως ο ακροατής μπορεί να ενημερώνεται απ’ όπου αυτός προτιμά, και όχι από 1-2 άκρως κατευθυνόμενες εκπομπές ή περιοδικά. Power to the masses! Κακά τα ψέματα, χωρίς internet δε θα χαμε ούτε επανεκδόσεις Manilla Road, ούτε reunion Warlord, ούτε Domine live στην Κύπρο, αλλά ούτε και θα ήξερε κανείς τους Solitary Sabred (who?!?) για να κάθομαι να σας τα πρήζω εγώ τώρα με τα γραφόμενά μου (σημ : τώρα μας ξέρουν στο στενό μας οικογενειακό κύκλο, κάπου στα δεύτερα ξαδέρφια είναι που χάνεται το πράμα :P)

Η δύναμη όμως πάει χέρι χέρι με την κατάχρησή της, και μεις σαν ακροατές δυσκολευόμαστε να πατήσουμε φρένο. Κάποτε αγόραζες ένα δίσκο και τον έλιωνες στο άκουσμα, χάζευες το εξώφυλλο, διάβαζες τους στίχους, μάθαινες απ’ έξω και τα credits άμα λάχει! Τώρα τείνουμε να ακούμε τα χιτάκια από 150 διαφορετικές μπάντες κάθε μέρα, και ανάθεμα αν έχουμε στη δισκοθήκη μας έστω και μία απ΄αυτές. Βασικά ανάθεμα κι αν έχουμε δισκοθήκη!!! Εννοείται πως όλα αυτά δεν τα λέω καθόλου “ελιτιστικά”, και πως στην ίδια μοίρα βάζω τους “μεταλλοπατέρες” που υποθήκευσαν το εξοχικό στη Ραφίνα (καλτ) για να πάρουν την X σπάνια φόλα σε βινύλιο! Αλλά διάολε, δώσε λίγο προσοχή σε αυτό που ακούς! Άκου ολόκληρο το άλμπουμ, άκου το και δεύτερη φορά, που ξέρεις, μπορεί κάποιο άλλο κομμάτι να είναι ακόμα καλύτερο από το “χιτ” με τα πολλά views στο γιουτουμπε! Και αν σου αρέσει πάρε ένα cd, τσίμπα ένα t-shirt ή στείλε τουλάχιστον ένα γαμημένο mail στη μπάντα να τους πεις “good work, keep it up”!

Όλα τα ανωτέρω δεν τα γράφω με την ιδιότητα του “μουσικού” (χαχα, ποιου?!?!), αλλά με αυτή του μουσικόφιλου! Γιατί πολύ απλά αν δεν υποστηρίξουμε τις μπάντες που ακούμε, κι αυτές δυσκολεύονται να συνεχίσουν. Κακά τα ψέματα, η μουσική είναι ακριβό άθλημα. Λεφτά για ηχογραφήσεις, λεφτά για κοπή cd, λεφτά για να βγεις περιοδεία κ.ο.κ. Και η αλήθεια είναι πως περνάμε από την εποχή του επαγγελματία, στην εποχή του ερασιτέχνη χομπίστα μουσικού. Και εξηγούμαι : προσέξατε ποτέ τη δεξιοτεχνία σε underground διαμάντια του παρελθόντος? Βάλε όσα σύγχρονα στουντιακά φτιαχτήρια θες, δε θα φτάσεις ούτε τη μολυσμένη παρανυχίδα των όσων έκανε ο Taffola με budget μισή μπανανόφλουδα στο Ample Destruction! Οι τύποι αυτοί δούλευαν το πρωί καθαριστές τουαλέτας στο χαμπουργκεράδικο, και όλη την υπόλοιπη μέρα έλιωναν στην κιθάρα για να πραγματοποιήσουν το όνειρο να ζήσουν απ’ τη μουσική! Σήμερα οι περισσότεροι γνωρίζουμε πως κάτι τέτοιο είναι εν πολλοίς ανέφικτο, οπότε έχουμε τις σπουδές μας, τη δουλίτσα μας και παίζουμε και καμιά πενιά στον ελεύθερο χρόνο. Απ’ τη μια αυτό είναι τίμιο, διότι αν δε σε νοιάζει να βγάλεις λεφτά απ’ τη μουσική, παίζεις ότι γουστάρεις, κάνεις την κάβλα σου και χέστηκες αν είναι εμπορικό ή όχι. Ιf it takes off great, if not who cares. Απ΄την άλλη όμως σπάνια συναντάς την σήμερον ημέρα μπάντες που πασχίζουν να γίνουν πραγματικά εξαιρετικές σε αυτό που κάνουν και να το πάρουν στο επόμενο επίπεδο. Δίκοπο μαχαίρι και πάλι, see the pattern here?

Αλλά να σας πω κάτι? Χίλιες φορές να ακούω τον χομπίστα που παίζει με την καρδιά του, παρά τον μισθοφόρο που την έχει χάσει εδώ και καιρό. Και ας βγαίνουν 1000 μπάντες τη μέρα αντί 100 το χρόνο, οι καλοί αργά η γρήγορα θα έρθουν στην επιφάνεια, κάτι που στο παρελθόν ήταν πολύ πιο δύσκολο στις πλείστες περιπτώσεις. Είμαι πολύ περίεργος να δω τι θα γίνει όταν αποσυρθούν τα arena bands που όλοι αγαπάμε. Υπάρχουν συγκροτήματα στη νέα γενιά να πάρουν τη θέση τους? Σίγουρα όχι σε αυτή την κλίμακα, η πίτα πλέον μοιράζεται σε πολύ περισσότερα κομμάτια. Παρ’ όλα αυτά θα είναι πολύ ενδιαφέρον να δούμε πως θα εξελιχθεί η μουσική μακρυά απ’ τα πλοκάμια των καρεκλοκένταυρων.

Οι Κινέζοι έλεγαν “κατάρα σου δίνω να ζήσεις σε καιρό εξελίξεων”. Νομίζω πως -όπως και με τις υπόλοιπες εκφάνσεις του ανθρώπινου βίου- ο τρόπος διάδοσης της μουσικής περνά σε νέα εποχή, και θα χρειαστεί περίοδος προσαρμογής, αλλά κάπου, κάπως, θα ξαναβρεθούν οι ισορροπίες. Ακούτε τη μουσική που αγαπάτε, και υποστηρίξτε έμπρακτα τις μπάντες που γουστάρετε. It helps more than you’ll ever know 😉

Πέτρος “Asgardlord” Λεπτός